Menu
  • en_EN, us_EN
  • nl_NL

90 jaar / Bram Petrusma en André Meijers

maandag 2 september 2019

Dit artikel is geplaatst naar aanleiding van de 90e verjaardag van VMD Koster. De tekst is opgesteld door Dick Spelt.

Petrusma en Meijers: tegengestelde kwaliteiten, nooit een conflict

Schadeafhandeling was altijd ons paradepaardje

Bram Petrusma en André Meijers waagden in 1996 een stap die sommige collega’s ernstig afraadden. Zij namen de assurantietak over van het makelaardijkantoor waar zij beiden werkten: Vreeken & Meijer in Bodegraven. Er werd niet getwijfeld aan hun vakkennis, zij hadden per slot van rekening al jaren ervaring bij hun werkgever, maar de kans dat buitenstaanders als ondernemers zouden slagen in Bodegraven werd door de omgeving niet heel hoog ingeschat. “Bodegraven gold destijds als ontoegankelijk voor ondernemers van buiten deze regio”, zegt Meijers.

Petrusma (68) afkomstig uit Amersfoort en Meijers (64) afkomstig uit Maarssen trokken zich daar niets van aan en logenstraften de sombere voorspellingen door hun bedrijf VM Verzekeringen tot een succes te maken. “Al was de start van het bedrijf door de moeizame onderhandelingen met onze werkgever best zwaar en langdurig, zegt Meijers. “Als werknemers kenden wij het bedrijf natuurlijk van haver tot gort, omdat wij het mede vorm hadden gegeven. Wij kochten, zoals dat heet, ‘ons eigen zweet’ en een voormalig kaaspakhuis om onze verse portefeuille verder te bouwen. Vreeken & Meijer was van oorsprong een woningbureau en een makelaardijkantoor en de assurantietak die wij kochten was op een natuurlijke manier ontstaan. Eerst opstalverzekeringen voor de huiseigenaren en daarna successievelijk de andere verzekeringen.”

Zaterdagmorgen open

“Hoewel wij beiden heel verschillend zijn, vulden wij elkaar uitstekend aan“, aldus Petrusma . “André nam de buitendienst voor zijn rekening en ik de binnendienst.” “In 1982 was het bedrijf nog zonder computer”, zegt Meijers. “Enter was toen alleen nog bekend als een dorp in Overijssel. Wij hadden een kaartenbak met gekleurde ruiters, nota’s werden nog stuk voor stuk uitgetypt. Gelukkig hadden wij wel de beschikking over een fantastische ploeg mensen. Zij gingen voor ons door het vuur en als het nodig was, liepen zij allemaal een stapje harder. Wij zijn zelfs ook nog een hele tijd op zaterdagmorgen van 10 tot 1 open geweest.”

Klant op nummer één

De klant stond bij ons allen op nummer één, aldus Petrusma en Meijers. “Vooral aan de schadeafhandeling besteedden wij speciale zorg, dat was echt ons paradepaardje.” Het was de tijd dat assurantiekantoren veel aandacht besteedden aan hun klanten. “Ik heb eens, ik zou mij er nu voor schamen”, zegt Meijers, “op kerstavond bij een klant gezeten. Ons klantenbestand zag eruit als soort kaaspunt tussen Rotterdam, Bodegraven en Den Haag. Wij verzekerden bedrijven uit de Rotterdamse regio en Hollands Midden. De kaashandelaren uit Bodegraven zijn een ander verhaal, daar hebben wij helaas nooit veel aan verdiend. Dat was een lastige groep waar je moeilijk tussen komt.”

Digitalisering

Er was in die jaren nog niemand die ook maar één gedachte wijdde aan verkoop van het bedrijf, maar Herman Broere van Deerenberg & Van Leeuwen had toch al een paar maal geïnformeerd. ”Ik heb dat op dat moment afgehouden”, zegt Meijers, “want wij hadden geen zin om te stoppen en ik was op dat moment ook nog maar 53.” Gaandeweg werd het bedrijf echter ingehaald door de digitalisering. “Wij moesten ook aan een heleboel automatiseringseisen voldoen, ook met betrekking tot de volmachten”, vertelt Petrusma. “Uiteindelijk hebben wij in 2008 toch de beslissing genomen om VM Verzekeringen aan Deerenberg & Van Leeuwen te verkopen. Verder hebben wij besloten om gelijktijdig te stoppen, zegt Meijers. “Ik heb nog tien maanden meegelopen om de overdracht te begeleiden en Bram heeft zelfs nog een jaar pro deo meegewerkt.”

Synergie

Petrusma: “Ik denk dat wij op dat moment ook een prima aanvulling waren voor Deerenberg.” Wij hadden uit de markt al vaak complimenten gekregen voor onze aanpak, vult Meijers aan. “Bovendien hadden wij iets waarover zij niet beschikten, namelijk twee volmachten van NOG (nu Reaal) en Delta Lloyd.” “En ook een vestiging van de CVB-bank (nu Regiobank)”, zegt Petrusma. “Overigens zonder kasfunctie, ik denk zelfs dat wij de enige bank waren zonder kasfunctie. Belangrijk was ook dat filosofie en missie van de bedrijven sterk overeenkwamen. De houding van ‘de klant centraal stellen’ zag je ook terug bij Deerenberg & Van Leeuwen.” Er was simpelweg heel veel synergie tussen onze bedrijven, zegt Meijers. “En wat voor ons ook heel belangrijk was: onze tien medewerkers konden hun baan behouden en zelfs in het pand blijven zitten. Ze werken nog steeds bij VMD Koster, zoals het nu heet, ook bijvoorbeeld ons voormalige hoofd volmachten.”

Bij het kruisje

“Als wij verder waren gegaan hadden wij natuurlijk wel de nodige aanpassingen op het terrein van digitalisering en automatisering moeten doorvoeren, maar wij zijn er niet zo rouwig om dat dit niet meer nodig is”, zegt Petrusma, met bijval van Meijers. “Ik had in deze tijd ook niet meer zo kunnen floreren”, zegt deze met zelfkennis. “Ik werd wel eens gekscherend André van het Kruisje genoemd. Bij het kruisje moet je tekenen, zei ik dan. Dat kan natuurlijk echt niet meer in deze tijd.”

“Je moet niet vergeten dat wij tijdens onze loopbaan een geweldige transitie hebben meegemaakt”, vult Petrusma aan. “Toen wij bij Vreeken & Meijer begonnen, ik in januari 1976 en André in mei 1982, was er nog nergens sprake van een computer. Wij waren van de dossierkasten en de kaartenbakken.”

Zeikwijf

Bram Petrusma was bij VM Verzekeringen de schadecorrespondent. “Dat was los van de problemen ook wel een leuke tijd. Wij hebben in die jaren een paar grote branden meegemaakt en ik rukte dan ook echt uit. Soms was ik er zelfs eerder dan de brandweer. Schadeafwikkeling betekende trouwens ook dat je zo nu en dan gesprekken voerde met mensen die het bloed onder je nagels vandaan haalden. Ik herinner mij nog een mevrouw die altijd vreselijk kon doorzeuren. Ik was uiteindelijk helemaal murw en legde de telefoon neer met de uitroep ‘wat een ontzettend zeikwijf’, mij niet realiserend dat de lijn nog open was. Ze had het gehoord en riep: ‘Ja ik ben inderdaad een zeikwijf’. Maar…, ze is gewoon klant gebleven!”

Geen verdienmodel

Zouden zij als zij in deze tijd jong waren opnieuw voor een loopbaan in de assurantiebemiddeling kiezen? “Nee”, zegt Petrusma, “ik vind het nu te onpersoonlijk geworden. De particuliere klant is ook eigenlijk niet meer in beeld. Bij bedrijfsverzekeringen is het, gezien het financiële belang, nog een beetje in stand gebleven. En juist in de contacten met de particuliere klanten waren wij heel sterk.”

“Onze inzet was altijd om de klant uit zijn problemen te helpen”, zegt André Meijers. “Dat heeft ook te maken met aandacht en betrokkenheid”, meent Petrusma. “Een levenshouding die wij beiden onderschrijven en die misschien ook wel iets te maken heeft met onze grondhouding en christelijke levensvisie.”

“Het klinkt gek, maar wij hadden in die jaren geen verdienmodel”, zegt Meijers . “Dat verdienmodel was er voor ons pas op 31 december van het jaar.” “Voor mij speelt in deze afweging ook een rol dat het contact tussen verzekeraars en tussenpersonen tegenwoordig totaal veranderd is”, vindt Petrusma. “Neem nu de zorgverzekering. Vroeger was het kostendekkend, nu lukt dat eigenlijk niet meer.”

Op de werkvloer

“Het valt mij ook op dat bedrijven op een heel andere manier moeten worden geleid. Wat dit betreft heb ik bewondering voor Herman Broere. Hij heeft natuurlijk de ‘drive’ om zijn bedrijf tot een succes te maken, maar je moet het toch maar doen. Hij is bezig met de strategie en het vergroten van de omvang omdat volume belangrijk is geworden en dan is er ook nog het beleid van de Noordeloos Groep dat zijn aandacht vraagt. Wij waren meer de mannen van de werkvloer en stemden ons beleid af met de tien mensen waar wij mee zaten”, zegt Meijers. “Hoe groter je bedrijf, hoe groter ook de impact van je beslissingen en hoe groter ook het risico dat je een verkeerde beslissing neemt.”

Foto: Bram Petrusma en André Meijers