Menu
  • en_EN, us_EN
  • nl_NL

90 jaar / Ton en Wim van Leeuwen

maandag 2 september 2019

Dit artikel is geplaatst naar aanleiding van de 90e verjaardag van VMD Koster. De tekst is opgesteld door Dick Spelt.

Gebroeders Van Leeuwen: gezond financieel advies met een flinke dosis Alphense nuchterheid

Dat er ook in een gewone groene weide een mooie bloem kan gaan groeien, bewijst de geschiedenis van VMD Koster. Een van de fundamenten onder het huidige bouwwerk ontstond onder moeilijke omstandigheden en was min of meer het gevolg van toeval. Wim van Leeuwen, de vader van de latere directeuren Ton en Wim, was  een boerenzoon die onderwijzer wilde  worden. Hij moest echter in militaire dienst en toen hij eruit kwam bleek dat er geen onderwijzers meer werden gevraagd. Weg droom! “Maar”, zegt Ton, “als je toen geen baan kon krijgen was er, in de volksmond, ‘nog een kansie, dat was een baan in de assuransie’.”

Van Leeuwen senior startte op 28 oktober 1929 met Assurantiekantoor W.J. van Leeuwen in Alphen aan den Rijn. “Hij verkocht meteen zijn eerste verzekering toen zijn vader een huis kocht in de Stationsstraat dat hij mocht verzekeren”, zegt Ton. “Het huis had een herbouwwaarde van 4.000 gulden, de brandverzekering kostte aan jaarpremie 2 gulden 60 en de provisie was het eerste bedrag dat mijn vader verdiende.”

“De prijzen waren in de jaren uiteraard nog heel anders. Mijn vader verzekerde een Chevrolet die nieuw 2.600 gulden kostte, voor een jaarpremie van 90 gulden. Dierlijke trekkracht was nog iets goedkoper. Paard en wagen stonden in de boeken voor ƒ 1.340. Het ziekenhuis kostte in die jaren 10 gulden per dag en een ziektekostenverzekering vergoedde dan 6,50 terwijl een operatie voor maximaal ƒ 375 was gedekt.”

Ton en Wim van Leeuwen

Ton van Leeuwen, geboren in 1940, kwam in 1958 in het bedrijf maar moest al snel in 1960 in militaire dienst. Ton liep in die periode ook stage bij maatschappijen als de EN-NEN en volgde daar ook een opleiding tot Inspecteur levensverzekeringen. Broer Wim kwam in 1964 in de zaak. “Is daar ruimte voor, vroeg ik. Jazeker jongen, zei hij. Er is altijd ruimte om geld te verdienen.” 

Makelaar onroerend goed

Vanaf 1965 was het bedrijf nog verder verankerd in de familie. Oom Kees Deerenberg was aannemer, wethouder en makelaar in onroerend goed in Alphen aan den Rijn. De nadruk in het bedrijf lag echter bij de assurantiebemiddeling. Een heel gecompliceerd vak, vinden de broers Van Leeuwen. “Alles draait om vertrouwen. Het kost veel tijd om het vertrouwen van je klanten te winnen. Daarnaast moet je ook kennis van zaken hebben, gezond zijn en hard willen werken, want het is een baan die veel energie vergt”, zegt Ton van Leeuwen.

Inmiddels hadden de Van Leeuwens hun diploma’s gehaald. In 1965 ging het bedrijf zich officieel met de makelaardij bezighouden. Ton werd in 1966 makelaar in assurantiën, terwijl Wim in 1969 werd beëdigd als makelaar onroerend goed. Oom Kees Deerenberg stond vervolgens zijn plaats af aan Wim en mocht als dank als naamgever fungeren voor het bedrijf dat daarna Deerenberg & Van Leeuwen ging heten. Om het familiekarakter te benadrukken, kwam per 1 juni 1970 ook de jongste broer Jacques van Leeuwen in de zaak werken als assurantieadviseur.

WAO-gat

Het bedrijf ging zich ook  richten op andere terreinen. Die waren er genoeg, aldus de broers. Het WAO-gat, ziekteverzuim. “Ondernemers moesten dit zelf gaan oppakken want de overheid liet dit liggen. “Voor ons waren er dus kansen om die bedrijven te gaan verzekeren”, zegt Ton. “Dat betekende wel dat wij nieuwe kennis moesten vergaren op deze terreinen. En onszelf moesten oriënteren op de markt om te kijken welke verzekeraars hiervoor geschikt waren.”

Brug in het Midden-Oosten

“Denk niet dat wij alleen bedrijven in de regio verzekerden”, zeggen Ton en Wim. “Zo  regelden wij voor een klant ook de dekking voor de constructie van een brug in het Midden-Oosten. Met de brug ging alles goed maar toch was er een behoorlijke schade toen de tenten die het personeel moesten beschermen door de woestijnwind aan flarden werden gescheurd.” “In dit vak heb je altijd het risico dat iets anders loopt dan je had gedacht”, stelt Ton.

Andere schaal

Naast de veranderingen in wetgeving, in colportage, in ondersteuning van de buitendienst van verzekeraars en niet te vergeten in het gedrag van de klant, zijn er ook duidelijke verschillen die te maken hebben met de schaalgrootte. “Wij hadden op het hoogtepunt zo’n 18 mensen in dienst, terwijl VMD Koster er nu, denk ik, vijftig heeft”, zegt Ton van Leeuwen. “

Ook de automatisering was van een volstrekt ander niveau. “Wij hadden een soort veredelde telmachine met strook, genaamd Compucorp waarmee je een hele hypotheekofferte kon uitdraaien”, zegt Ton. “Dat was voor mij al een geweldige vinding. Later kregen wij het systeem ANVA van de NVA. Om bij te blijven ging ik mee naar de instructie, maar ik merkte wel dat ik niet meer bij de jongste hoorde van de deelnemers..”

Zoon Paul in de zaak

Het was de periode dat de opvolger, Tons zoon Paul, zich al aan het warm draaien was. Paul volgde de heao met als specialisatie makelaardijdifferentiatie. Hij ontmoette daar een zekere Herman Broere die dezelfde opleiding volgde. Herman had al een keer aan Paul gevraagd of zijn vader al aan stoppen dacht en of zij het bedrijf over zouden kunnen nemen. Dat gebeurde uiteindelijk in 2001, waarbij Herman het assurantiebedrijf leidde en Paul de makelaardij.

“Voor mij kwam het einde van mijn werk iets te vroeg en daarom hebben wij afgesproken dat ik nog vijf jaar zou blijven adviseren”, zegt Wim. “Ton is nog drie jaar blijven werken.”

Terugkijkend op zijn loopbaan, vindt Ton van Leeuwen verzekeren een ’heel moeilijk vak’. Zeker ook in de uitleg naar klanten. “Ik begon vaak te vertellen wat er niet verzekerd was. Dan kun je daarna vertellen waar de klant wel op kon rekenen.”

Niet meer in deze tijd

“Wij zouden als ondernemers niet meer in deze tijd passen”, denkt Ton. “Vergeet niet dat er ontzettend veel veranderd is in de branche en in de manier van zaken doen. De overheid heeft daar ook schuld aan. Ik noem het verdwijnen van de beschermde titel van makelaar, met het logisch gevolg dat ook mensen met weinig kennis op de markt konden verschijnen. Of de toegenomen grootschaligheid en de explosie van internet. In onze tijd was je tevreden met je omzet en je verdiensten. Maar op een gegeven moment kwam de inspecteur van een verzekeraar ons vertellen dat wij meer omzet moesten genereren. De boodschap was eigenlijk dat wij harder moesten werken. Als je niet meedeed, kreeg je ook minder aandacht van de verzekeraar, werd ons wel duidelijk.”

“Wij zijn toegegroeid naar een tijd dat je als assurantieadviseur veel omzet moet hebben”, zegt Ton, “anders doe je niet meer mee. Een van de belangrijkste verschillen tussen onze tijd en de huidige is de noodzaak van volume. Groei is de norm geworden.  Wij waren meestal heel tevreden met wat wij hadden. Ooit konden wij een bedrijf overnemen met twee ton winst per jaar. Daar ging dan 70% belasting van af. Ik zei toen tegen Ton. Dan houden wij er dus elk 30.000 aan over. Is dat jou die sores waard? Nee dus. Daar waren wij het roerend  over eens.”

Goede berichten

De broers hebben nog steeds een goed gevoel over de voortzetting van het bedrijf. Het is plezierig om te horen dat het goed gaat. Zij krijgen nog steeds de groetjes van diverse klanten en zij kunnen terugkijken over de geslaagde overname, alsmede over de goede berichten van de voormalige klanten.

Foto: Ton en Wim van Leeuwen